Joomla Sport Template

TAKO SMO POČELI

                                        (uzeto iz ,,Tako smo počeli- prilog istoriji pančevkog sporta’’)

Plivački i vaterpolo klub Dinamo osnovan je leta 1949. godine. Grupa gimnazijalaca i studenata, ljubitelja Tamiša i Dunava, zamolila je poznatog panševaškog advokata Dimitrija Bikara da realizuje njihovu želju – osnivanje plivačko vaterpolo kluba. Među osnivačima su bili: Vojislav Jovičić Jumba, Stevan Jovičić, Aleksandar Kostić Kidran, Nikola Gregor Grgeč, Dušan Marković Šljiva, Žika Bosnić Kengur, Staša Županski Krpa, Laslo Tamaš, Sava Birđan.

Za prvog predsednika izabrana je Ljubica Aleksić, direktor Pivare u Pančevu, a za blagajnika Milenko Vuško. Pivara je bila i najveći sponzor kluba. Poklonili su klubu metalnu burad i građu da bi se napravio splav-plivalište sa bazenom 12x25m. Plivalipte je bilo postavljeno nizvodno, odmoh iza gradskog kupališta na Tamišu, poznatom kao ,, Valtamanovo kupalište’’.

Za prvog trenera je doveden iz Zrenjanina poznati plivački radnik Stevan Kiurski. On je u Pančevu proveo samo jedno leto, trenirajući plivače i vaterpoliste.

Ubrzo je u Pančevu održana i prva zvanišna vaterpolo utakmica sa Spartakomiz Subotice. Posle uzbudljive igre, koju je posmatralo mnoštvo kupača, pobedili su Subotičani sa 8:5. Utakmica je trajala po tada važećim pravilima dva puta po 10 minuta efektivne igre. Potom su organizovane i propagandne vaterpolo utakmice sa Radničkim u Kovinu i vaterpolistima iz Bele Crkve na jezeru. Oba susreta su dobili Pančevci. Kad je jesen došla celo plivalište je demontirano i preneto u zimovnik, da bi na proleće bilo opet montirano. Tako se čuvao inventar kluba.

Sledeće 1952. godine u klub su došli braća Trišić, Aleksandar Marković Saša, Zvonimir Sova Cobe, Jene Šanta i Dušan Patić koji je neko vreme bio i golman vaterpolo ekipe Dinama. Glavnu brigu o vaterpolistima vodio je amaterski Nikola Gregor, najbolji vaterpolista Pančeva tog vremena. Vaterpolisti su te sezone odigrali pet utakmica. Četiri su dobili, a jednu izgubili. Postignuti rezultati: Dinamo – BPK (Beograd) 8:1, Dinamo – Radnički (Kikinda) 8:0, Dinamo – Proleter (Zrenjanin) 5:4, Dinamo – BSK (Bečej) 7:4, Dinamo – Spartak (Subotica) 1:7.

Na leto 1953. u Pančevo je došao vaterpolo trener iz Dubrovnika, Ante Kalačić (zapolsio se kao službenik u pančevačkoj bolnici). Vaterpolisti Dinamo su napredovali do jedinstvene vaterpolo lige Srbije i takmičili se sa: Partizanom i Železničarom (Beograd), Spartakom (Subotica), Proleterom (Zrenjanin), Poletom (Sombor), Jugoslavijom (Bela Crkva). Na kraju sezone vaterpolsti su zauzeli peto mesto u Srbiji. Za ovo su se izborili: Nikola Gregor, Zvonimir Sova, Žika Bosnić, Dušan Marković, Vojislav Jovičić, Aleksandar Marković, Bata Milojević, Jovan Milovanović, Jene Šanta, Staša Županski, Ivan Stanković. Najbolji vaterpolista Dinama je postao Zvonimir Sova koji je oduzeo primat do tada neprikosnovenom Nikoli Gruboru.

Tamiš, gradsko rečno kupalište i plivalište Dinama, bilo je preko leta najomiljenije sastajalište mladih Pančevaca. U toku sezone 1953. PVK Dinamo je dobio i nove članove. To su bili: Stevan Simić, Dušan Novakov Duda, Bogdan Petrović, Eduard Gerstner Gedža, Dane Rajkov, Aleksandar Dimitrijević Sandi, Jovan Ivkov, Stevan Kovački, Dušan Storeli, Aleksandar Filipović Fića.

Na kraju plivačke sezone plivači i vaterpolisti prvi put nisu imali zimski odmor. Redovno su odlazili na pripreme u zatvorenim bazenima Beograda. Prvo u Dom Braće Krsmanović, a kasnije u bazen DIF-a i ,,Severa’’.

Na početku 1954.  na gostovanju u Kovinu vaterpolisti su postigli pobedu nad Radničkim 6:1. Izvojevali su je: Stevan Simić, Zvonimir Sova (1), Dušan Marković (1), Aleksandar Marković (4), Bogdan Petrović, Edi Gerstner i Jovan Pavlović. Kasnije je Dinamo pobedio i ekipu Jezera iz Bele Crkve sa 9:0. Zbog manjka finansijskih sredstava bilo je sve manje takmičenja, pa je letnja sezona protekla još brže.

Na startu sezone 1954. odigran je prijateljski susret sa ekipom Severa iz Beograda i Dinamo je poražen od neuporedivo boljih beograđana rezultatom 4:2.

Sledeća sezona je bila poslednja za klub na Tamišu. Posle nekoliko godina iščekivanja i molbi da se ovom sportu pomogne, u Pančevu je počeo da se gradi plivački bazen. Na terenu, pored Industrije stakla, inženjerske jedinice vojske u Pančevu započele su zemljane radove. Pomagali su im učenici Gimnazije i Tehničke škole. Završne betonske i keramičarske radove izveo je ,,Konstruktor’’, uz finansijksu podršku grada i Staklare. Bazen je otvoren u leto 1963. godine i brzo je postao stecište mladih.

Stari plivači, Sova, Birđan, Brajić i Dojin, prvi su pomogli upravniku sportskog centra Andreji Krstiću u oživljavanju ovog sporta. Zvonimir Sova i Sava Birđan bili su prvi treneri novog kluba koji je dobio ime ISP. Prvi predsednik bio je Danilo Rajkov Dane, sekretar Sonja Smuđa, tehnički rukovodilac Andreja Krstić, a članovi uprave: Ilija Andonovski, Mita Mološev, Aleksandar Lupuj, Franja Sikter.

Mlada generacija plivača i vaterpolista počela je da piše novo poglavlje pančevačkog sporta. Među njima su: Dušan Anđelković, Bata Bolesnikov, dragan Stefanović, Nikola Đurišić, Aleksandar Tubić, Žarko Bogović, Nebojša Kesić, Srđan Brajić, Živko Olah, Miodrag Dojin, Zvonimir Sova, Nikola Gregor, Pavle Lupuj, Kosta Sabovljević, Saša ilić Sajgon, Dušan Vračar, Bojan Obradović, Mića Belić,  Zoran Višnjački, Arsen Sikter i drugi.

Vaterpolisti su 1964. u kvalifikacijama za jednistvenu Srpsku ligu u Svetozarevu pobedili u finalu ekipu Jagodine sa 3:2. Igrali su u sastavu: Dojin, Stefanović, Brajić (1), Sova (2), Anđelković, Tubić, Bogović, Đurišić, Stefanović. Ova utakmica se pamti po jednoj neobičnosti. Igralo se u bazenu pored Pivare, odakle je iz ledare tekla voda u bazen. Bila je toliko hladna da igrači nisu mogli da dugo izdrže u njoj, pa su sudije dozvoljavale izmenu tokom čitave utakmice, čim bi neko to tražio. I pored svega, Pančevci su trijumfovali.

Tako je vaterpolo sport u Pančevu zaživeo.